- To że dziecko przeżyło można nazwać cudem. Kule zamachowca trafiły w mur budynku za dzieckiem. Ale równie niewiarygodne jest to, że zostało samo i nie wiedziało co robić. Każdy dorosły w panice martwił się o siebie - słyszymy.
Nie wiadomo gdzie w tym czasie byli rodzice dziecka lub opiekunowie. Prawdopodobnie w wielkim zamieszaniu nie mogli go znaleźć (jest to najbardziej prawdopodobna hipoteza). Być może myśleli, że ucieknie za nimi schronić się do bramy kamienicy? Żaden z innych dorosłych także nie wziął dziecka, aby ukryć się razem z nim.
Dopiero później okazało się, że dziecko tylko cudem uniknęło śmierci. Mało brakowały a byłoby 7 ofiarą terrorysty. Nie wiadomo również kim jest osoba biorąca to dziecko na ręce po przejeździe samochodów policji i straży miejskiej (prawdopodobnie to właśnie jeden z opiekunów).
Jak to było możliwe, że w tak ekstremalnej sytuacji dziecko zostało samo?
Spieszymy z wyjaśnieniami, a z pomocą przychodzi psychologia.
Trzeba pamiętać, że wydarzenia na krakowskim Rynku działy się bardzo szybko i nie było czasu na żadne kalkulacje, co robić. Absolutnie żadne. Praktycznie wszyscy działali odruchowo, całość trwała kilka sekund, a na jakiekolwiek decyzje było jeszcze mniej.
Dorosły: mózg na autopilocie
W sytuacji bezpośredniego zagrożenia nie ma czasu na jakiekolwiek decyzje. U każdego człowieka samoistnie włącza się układ walki lub ucieczki: serce przyspiesza, pole widzenia się zawęża, a ciało działa szybciej, niż myśl.
Psychologowie mówią o „widzeniu tunelowym“. Człowiek widzi tylko najbliższą drogę ucieczki, na przykład otwartą bramę.
Pierwszy odruch to więc schronienie. Dopiero gdy mózg zarejestruje, że obok nie ma kogoś bliskiego, może nastąpić drugi odruch: powrót po dziecko. Wydaje się, że to wymaga namysłu, ale u rodziców często działa równie automatycznie, jak instynkt samozachowawczy. Różnica kilku sekund bywa jednak wtedy czasem decydująca...
Sytuację z filmu z Krakowa można więc nazwać istnym cudem.
Dziecko: brak zaprogramowanej reakcji
Małe dziecko nie ma jeszcze wyuczonych reakcji na zagrożenie (te reakcje przychodzą z wiekiem). Dziecko nie rozumie, czym jest strzał, broń i że może zginąć. Obserwuje dorosłych i na ich zachowaniu opiera swoje reakcje.
Gdy wszyscy nagle znikają, dziecko może po prostu zamrzeć w miejscu. To trzecia z reakcji stresowych, obok walki i ucieczki, i bywa szczególnie częsta u dzieci.
Trzeba jednak jasno powiedzieć: taka ekstremalna sytuacja nie oznacza złego rodzica ani braku miłości do dziecka.
To zderzenie dwóch odmiennych mechanizmów: dorosłego, który przez ułamek sekundy ratuje siebie, i dziecka, które nie wie, co robić. Podobne sytuacje są bardzo trudne do oceny.
- Oczywiście ocenianie takich zachowań z perspektywy spokojnego oglądania nagrania z pozycji fotela jest niesprawiedliwe i nie powinno mieć miejsca, bo ci ludzie nie mieli czasu, którym my dysponujemy, oglądając film po raz dziesiąty - słyszymy.
Nie ma jeszcze komentarzy.